Het zelfhelend vermogen

Tijdens mijn zwangerschap raakte ik enorm gefascineerd door hoe mijn lichaam op dat moment aan het werk was om een levend wezentje ter wereld te brengen. Als mijn lichaam tot zoveel in staat is, zo slim is en zo enorm kundig, hoe komt het dan dat we er vaak aan sleutelen?

Dit inzicht bracht ons op het pad om na te denken over de stappen die we vanaf dat moment gingen zetten. Hoe verder ik in mijn zwangerschap kwam, hoe minder ik wilde dat anderen zich ermee gingen bemoeien. Dat betekende dat de echo's me begonnen te storen, dat ik de controles niet per se nodig vond, en dat ik een uitgebreid geboorteplan schreef om zo natuurlijk mogelijk te kunnen bevallen. Ik voelde in mezelf dat alles goed was, dat mijn dochtertje lekker in mijn buik zat, en dat er geen reden tot zorg was.

Het eerste moment van vertrouwen in het leven was aan het einde van mijn zwangerschap. Het hoofdje van de baby bleek niet echt meegegroeid te zijn, maar het formaat van het hoofdje viel nog steeds binnen de norm. Het was dus geen noodsituatie, maar de verloskundige verwees me door naar het ziekenhuis. Ik besloot om een weekend na te denken over hoe ik met deze situatie wilde omgaan. Ik praatte veel met de baby, en alles in mij zei dat er niets aan de hand was. Na het weekend namen we contact op met de verloskundige en besloten we om na 2 weken een extra echo te maken en niet naar het ziekenhuis te gaan. Mijn gevoel werd bevestigd. Ik herinner me dit zo goed omdat dit een van de eerste keren was dat ik echt durfde te vertrouwen op mijn lichaam en gevoel.

Toen Emily eenmaal geboren was, gaf ik haar volledig borstvoeding. Voor mij was dat een absolute must. Het duurde ongeveer 3 weken voordat ik het goed onder de knie had. Dit betekende dat ik pijnloos en gemakkelijk kon voeden omdat ik geen last meer had van kloven en dus geen pijnlijke borsten meer had. Na ongeveer 5 maanden kreeg ik mijn eerste borstontsteking. Ik was in paniek. Mijn borst deed pijn terwijl ik nog zo'n 6 keer per dag moest voeden, en dat gepaard ging met hoge koorts. Ik wist niet wat ik moest doen. Gelukkig werd ik begeleid door een lactatiekundige die tevens homeopaat was. Zij gaf me het vertrouwen dat mijn lichaam zich binnen 24 uur zou herstellen als ik goed voor mezelf zou zorgen. Dan zou antibiotica niet nodig zijn. Dus koos ik voor het eerst om het ziek zijn niet te onderdrukken, maar bij elke voeding met liefde en aandacht voor mijn lichaam te zorgen. Warmte, voeding, kolven en een groene leemverband. Voor de rest alleen maar rust. Maar de 40 graden koorts overviel me volledig, waardoor ik uiteindelijk toch antibiotica nam. Ik herinner me hoe streng ik voor mezelf was omdat het me niet was gelukt. Maar ik wist ook dat ik nog steeds een keuze had. Ik stopte op tijd met de antibiotica en kreeg advies van een orthomoleculair specialist over welke probiotica ik het beste kon nemen. Hierna kreeg ik nog 5 borstontstekingen. Hoewel hier een diepere betekenis achter zit, ga ik hier nu niet verder op in. Wat ik wil delen is dat ik alle 5 keren ervoor koos om op een natuurlijke manier te genezen. Dit gaf me inzicht in hoe mijn lichaam werkt en aanvoelt als het ziek is en versterkte mijn vertrouwen. Het is een proces van bewustwording en groei.

Ik kwam ook weerstand tegen. Het advies was vooral om te stoppen met borstvoeding omdat het te zwaar voor me zou zijn. Er werd zelfs geadviseerd om antibiotica te nemen, want anders zou ik er niet vanaf komen. Maar je weet het wanneer je het weet. Het voelde niet goed en ik koos mijn eigen pad. Ik ben dankbaar voor de partner die naast me stond en me onvoorwaardelijk steunde in mijn beslissing.

In deze tijd las ik steeds meer over ziek zijn en het menselijk lichaam. Prachtige boeken zoals "De zin van ziekzijn" waarin de achtergronden en filosofie van ziek zijn en beter worden worden beschreven. Het gaat voornamelijk over de confrontatie met jezelf om genezing mogelijk te maken. Een ander boek dat we hebben, "De sleutel tot zelfbevrijding," staat in onze boekenkast en behandelt meer dan 1300 ziekten en aandoeningen door te kijken naar de emotionele, psychische en mentale achtergrond ervan. Dit heeft me op een heel andere manier naar het lichaam doen kijken.

Inmiddels heb ik dankzij een basiscursus homeopathie natuurlijke producten in huis die ondersteunend kunnen werken als een van ons ernstige klachten heeft. Maar zolang we het kunnen dragen, zal ik niet ingrijpen. Het lichaam is in staat om zichzelf te genezen. Het vereist vertrouwen en geduld om dit te laten gebeuren. Het is een proces van bewustwording en vertrouwen dat we elke dag koesteren. We zijn er vast van overtuigd dat het menselijk lichaam opmerkelijke zelfhelende eigenschappen heeft als we er maar naar luisteren en het in staat stellen om zijn werk te doen. Het is een geschenk om het vermogen van ons lichaam te eren en te vertrouwen, en we zijn blij dat we dit in ons dagelijks leven kunnen toepassen.