Frustraties & irritaties

Hoe kun je zelf verantwoordelijkheid nemen voor de gevoelens die je hebt?

Ik denk dat de meesten van ons misschien wel meerdere keren per dag te maken krijgen met frustraties en irritaties. Dit kan zijn jegens je partner, collega's, familie, vrienden, kennissen, eigenlijk zo'n beetje iedereen die je tegenkomt in het dagelijks leven, zowel online als offline. Soms zijn deze gevoelens van korte duur, terwijl andere langer aanhouden. Maar de vraag is: hoe ga je er nu eigenlijk mee om? En wat betekent dit?

Het voelt soms geweldig om af en toe je ongenoegen te uiten tegenover anderen, vooral als je ervan overtuigd bent dat het sowieso niet aan jou lag ;-). Maar in hoeverre neem je dan zelf de verantwoordelijkheid voor de situatie? En waarom is het belangrijk om dat te doen?

Jan Geurtz beschrijft in zijn boek "Verslaafd aan liefde" een situatie uit de praktijk die voor velen herkenbaar kan zijn. Het gaat om een vrouw met een prachtige bos lang zwart haar en een man die onder andere vanwege deze reden op haar viel. Na elke douchebeurt van de vrouw blijft er telkens wat haar in de afvoer zitten. De man stoort zich eraan omdat hij vindt dat iedereen zijn eigen rommel moet opruimen. Dit levert voor hem frustratie op. De vrouw vindt dat overdreven en ingewikkeld doen als ze een keer vergeet het haar op te ruimen, en raakt daardoor ook gefrustreerd. Ze zoeken beiden erkenning bij elkaar omdat ze vinden dat ze allebei gelijk hebben. Maar lost dit de situatie op?

Dit is een voorbeeld waarbij je je eigen verantwoordelijkheid zou kunnen nemen om te onderzoeken wat er onder zit. Zo kan de man een oud gevoel uit zijn kindertijd herkennen, toen hij vaak de schuld kreeg van iets wat hij niet had gedaan. Als de man begrijpt waar dit gevoel vandaan komt, is er geen behoefte meer aan erkenning, en verandert zijn reactie op het haar door het zelf even weg te halen. De reactie van de vrouw kan te herleiden zijn naar de strenge afwijzingen die ze vroeger kreeg als ze iets verkeerd had gedaan, aangezien dat niet werd getolereerd. Als ook de vrouw begrijpt waar dit gevoel vandaan komt, kan haar reactie zachter worden en is er geen erkenning van de ander meer nodig.

Je vraagt je misschien af of het echt nodig is om dit allemaal te analyseren? Mijn antwoord zou zijn: ja. Maar je hebt altijd zelf de keuze welke situatie je laat passeren en welke situatie je nader bekijkt. Het is ook goed om te beseffen dat als je een situatie onderzoekt, dit vaak te maken heeft met een dieperliggend trauma. Hierdoor los je niet alleen, in het bovenstaande voorbeeld, het doucheputjesprobleem op, maar voorkom je waarschijnlijk ook andere situaties waarin dezelfde frustratie opkomt die inherent is aan dit voorbeeld.

Maar zoals men zegt: "It takes two to tango," toch? Het is geweldig als je je omringt met mensen die dezelfde verantwoordelijkheid kunnen nemen voor hun gedrag, maar het is zeker niet noodzakelijk. Doordat jij in staat bent om jouw wonden te helen, verandert de energie om jou heen automatisch mee. Daardoor wordt je partner, collega, familielid ook zachter, zonder zich bewust te zijn van wat eraan vooraf is gegaan.